บางครั้ง… เรื่องมันก็น่าเศร้ากว่าที่คิด…

 

เป็นคนยิ้มเก่ง โลกสดใส ใครๆก็รัก วันๆอยู่แต่ใน ห้องแอร์ เปิดเพลงฟัง ไปเที่ยวต่างประเทศ ลั้นลาา มีความสุข กินของอร่อย ไม่ต้องทำงาน มีเวลาออกกำลังกาย ทำขนมเป็น ฟังคนพูดได้หลายภาษา ช่างเป็นชีวิตน่าอิจฉาจริงๆ คนอะไรมีพร้อมทุกอย่าง เพอร์เฟ็คจริงๆ #นั่นคือภาพที่คนภายนอกเห็น และบอกเรามา

บางทีพิมก็รู้สึกว่าไม่อยากรักษาแล้ว พิมจะรักษาไปทำไม พิมว่าถึงพิมจะเล่าทุกเรื่องให้อ.หมอฟัง แต่พิมก็ยังคิดว่าแม้แต่อ.หมอเองก็ยังเข้าไม่ถึงความรู้สึกที่แท้จริงของพิมเลย จริงๆอยากให้โลกนี้มี Pensieve พิมอยากให้อ.หมอเข้ามาเห็นเอง รับรู้ถึงความคิด ความรู้สึก และทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในใจ โดยที่พิมไม่ต้องเล่ามันออกมา และเราจะได้เข้าใจตรงกัน พิมรู้สึกว่าไม่มีใครเข้าใจพิมในแบบที่พิมเป็นจริงๆ การที่รู้ว่ามีคนเข้าใจมันเป็นอะไรที่ดี จริงๆนะ

ทุกคนมักจะเจอพิมในรูปแบบของ angel ทุกคนจะเห็นว่าส่วนใหญ่หน้าของพิมจะยิ้มเสมอ เวลาเจอใครข้างนอก ถ้าพิมเห็น ถ้าพิมจำได้ พิมก็จะยิ้มให้ พิมยิ้มและโค้งให้ พูดสวัสดี และขอบคุณแม้กระทั่งกับคุณป้าแม่บ้านและเบลล์แมนที่โรงแรม พิมจะทำแบบนั้นเสมอ กับทุกคน ถึงเค้าจะเป็นแม่บ้าน แต่เค้าก็มีอายุมากกว่าเรา พิมว่าทุกคน หรือแม้แต่อ.หมอเองคงคิดไม่ถึงว่าพิมจะเป็นคนอีกแบบนึงในรูปแบบของเดวิลได้ยังไง และไม่รู้ว่ามันน่ากลัวขนาดไหน ถ้าพิมอยู่ในเรื่อง Harry Potter พิมอาจจะบอกคนที่จะเข้ามาใกล้ว่า “อย่าท้าทายศาสตร์มืด” 55555

คนอื่นที่เป็นโรคนี้ หลายคนที่เป็นมากกว่าพิม พวกเค้ายังสามารถไปทำงานได้ แต่อย่างที่พิมเคยบอก แต่ละคนยอมรับความเจ็บปวดได้ไม่เท่ากัน แต่ละคนยอมรับความเครียดได้ไม่เท่ากัน ความอดทนของแต่ละคนมีไม่เท่ากัน และแน่นอนว่าการที่เป็นโรคเดียวกันไม่ได้หมายความว่าทุกคนที่เป็นโรคนี้จะเหมือนกัน

ตอนไปเชียงใหม่เคยลืมเอายาไป แล้วพิมขาดยาไม่ได้ไง ก็ไปโรงบาล หมอถามว่ากินยาตัวไหน ก็ตอบไป ถามว่าเม็ดละกี่ mg ก็ตอบไป 200 ค่ะ หมอก็ถาม “กินวันละเม็ดใช่มั้ย” ตอบไป “3 ค่ะ” จบ ดูเหมือนคนปกติมากอะจิ พิมหลอกคนเก่งค่ะ 555555555

ตอนอยู่ที่ศิริราชแม้แต่คนป่วยด้วยกันยังงงเลยว่าพิมไปทำอะไรที่นั่น พิมดูเป็นคนปกติมากๆ “น้องคนนี้เข้ามาทำอะไร” มีพี่หลายคนเล่าให้พิมฟัง ไม่มีใครรู้และไม่มีใครคิดว่าพิมจะมีอีกนิสัยนึงที่ใครเห็นก็ต้องตกใจ และแน่นอนว่ามีพยาบาลแค่ไม่กี่คนที่เคยเห็นมุมๆนั้นของพิมผ่านกล้องวงจรปิด และรีบเดินเข้ามาคุยตามปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่พิมรู้ว่าเค้าเห็น เลยรีบเข้ามาขัดจังหวะ

อ.หมอบอกคุณแม่ว่าตอนนี้จิตใจน้องอ่อนไหว ใช่ พิมทำตัวเหมือนต้นสนที่ลู่ไปตามแรงของลมโดยไม่คิดจะต้านไว้ พิมปล่อยให้ตัวเองไหลไปตามอารมณ์ พิมเคยบอกว่าจิตใจของพิมมันเหมือนกับแก้ว ที่มันบอบบางและแตกง่ายเหลือเกิน แต่ตอนนี้พิมคิดว่ามันไม่ใช่แค่แก้ว มันเป็นแก้วไวน์ที่บาง พร้อมจะแตก และบาดคนที่เข้ามาใกล้

แต่สุดท้ายแล้ว คนที่คอยให้กำลังใจพิมไม่ใช่แค่คนที่บ้าน ไม่ใช่แค่อ.หมอ พี่หมอ พี่พยาบาล อ.นักจิต แต่กลายเป็นว่าทุกคน รวมถึงคนที่พิมไม่รู้จัก บางคนพิมไม่เคยคุยด้วยเลยด้วยซ้ำ พวกเค้ากลับเข้ามาให้กำลังใจ และปลอบพิมเสมอ ขอบคุณทุกคนนะคะ ^^

#จงอย่าเชื่อในสิ่งที่เห็นหากยังเข้าไปไม่ถึงจิตใจ

#หลายสิ่งมันเกิดมาเพื่อปิดบังอะไรบางอย่าง

#ในรอยยิ้มมีน้ำตาและความดาร์คซ่อนอยู่

#บางทีก็รู้สึกว่าตัวเองสมควรได้รับรางวัลออสการ์

#เก่งค่ะเก่งมากยิ้มเก่งมากแสดงเก่งมาก

#คนบางคนก็เกิดมาเพื่อทำให้คนอื่นมีความสุขและเก็บความทุกข์ไว้ที่ตัวเอง

#ใช้ชีวิตแบบนี้จนถึงอายุเท่านี้ได้ยังไง

#สายสตรองแต่จริงๆไม่ต้องก็ได้

#ก็แค่เข้มแข็งมานานเกินไป

#