Beloved papa

ป๊าเรา เป็นคนตรงไปตรงมามากกกก โลกของป๊ามีแค่สีขาวกับดำ แค่ถูกกับผิด ลูกน้องต่างพากันเรียกป๊าว่าท่านเปา แต่ตั้งแต่เราป่วย ป๊าเริ่มรู้จักสีเทา ป๊าเริ่มยืดหยุ่นขึ้น

วันนี้ ในขณะที่เราร้องไห้เสียงดังเหมือนเด็กงอแงดังลั่นอยู่ในรถ ป๊ารีบวิ่งมาดู พาเราออกมาจากรถ แล้วก็พาเราไปนั่งตรงโต๊ะกินข้าว ป๊ากอดเรา เรากอดป๊า ป๊าผู้ไม่เคยบอกรักลูก แต่ลูกๆก็สัมผัสได้จากการกระทำของป๊าเสมอ ป๊าตัดผมให้ ป๊าตัดเล็บให้ ป๊าปอกผลไม้ให้ ป๊าเตรียมตะกร้าข้าวให้

ในขณะที่กอดเราอยู่ป๊าก็สอน ว่า ในโลกนี้อะไรก็เกิดขึ้นได้ 1 + 1 ไม่จำเป็นต้องเท่ากับ 2 หนิลูก ทุกสิ่งเราไม่ได้ควบคุมได้เสมอไป อืมมม ป๊าเปลี่ยนไปมากๆจริงๆ ป๊าทั้งปลอบทั้งสอนเราอยู่นาน กว่าจะพาพายุลูกใหญ่ออกจากบนหัวเราได้ ป๊ากอดเราไว้ตลอด ลูบหัว แล้วก็เอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดหน้าให้

ฮืออ~~~ ขอบคุณค่ะ ขอโทษที่หนูงอแง
อาจารย์หมอก็บอกว่า “ยังต้องสอนกันอีกเยอะ” อาจารย์ใช้คำนี้กับคนอายุ 29 อืมมม…. เราคงจะเป็นเด็กจริงๆ adjustment disorder จริงๆ อย่างที่อาจารย์ว่าา…